Zapis potyczek z życiem oraz przejmująca podróż po wybrzeżu Jutlandii
Deborah Levy
Koszty życia
Wydawnictwo Czarne, 2024
Urodzona w Republice Południowej Afryki, ale wychowana głównie w Anglii Deborah Levy jest pisarką, która w swojej twórczości porusza się w kręgu tych samych tematów, ale za każdym razem robi to w sposób brawurowy. Jej powieści i eseje, pełne tęsknoty i melancholii, są wypełnione empatią i humorem i mówią o kobietach spragnionych nowych doświadczeń, wolności i poszukujących sposobu na to, by przez chwilę poczuć się naprawdę sobą. W przypadku będących zbiorem trzech esejów „Kosztów życia”, tą kobietą jest sama autorka.
Książka stoi jednak daleko od autobiografii, mimo że jest osobista i bazuje na prawdziwych doświadczeniach Levy.
Wspomnienia z dzieciństwa, a później z czasów, gdy pisarka odeszła od męża są uniwersalnym zapisem potyczek z życiem i przejmującym obrazem prób, jakie autorka podejmuje starając się przejąć kontrolę nad własnym życiem.
Po rozstaniu Levy przeprowadza się z dziećmi do nieco obskurnego mieszkania, próbując rozpocząć wszystko od nowa. Ma około pięćdziesięciu lat, nie ma gdzie pisać, narzeka na problem finansowe, a jej kariera dopiero powoli zaczyna się rozwijać. To osobiste tło nie skłania jednak Levy do napisania pokrzepiającej opowieści o tym, że najważniejsza jest wytrwałość, a na kolejne początki nigdy nie jest za późno. „Koszty życia” są bowiem wielowątkowym esejem, w których codzienne życie staje się źródłem historii o pisarstwie, kobiecości, rodzicielstwie, autonomii oraz godzeniu wielu ról naraz. Jest to też opowieść o kresie, śmierci i stracie, ale też o pokrzepiającej sile małych zdarzeń i rzeczy. Błyskotliwa, świetnie napisana autobiograficzna książka Levy wyrasta na jedną z lepszych pozycji wydawniczych na naszym rynku mijającego roku.
Dziękujemy, że czytasz “Travel Magazine”. Wspomóż naszą działalność dowolną kwotą. Dziękujemy!
Dorthe Nors
Słone łąki. Wybrzeże Morza Północnego
Wydawnictwo Czarne, 2024
Wielokrotnie nagradzana za twórczość beletrystyczną duńska pisarka debiutuje jako autorka non-fiction. W kilkunastu esejach Nors przygląda się linii wybrzeża Morza Północnego w Danii, na którym nie tylko mieszka, ale też wzdłuż którego przez rok się przemieszczała. „Słone łąki” nie są jednak pozycją podróżniczą ani książką drogi. Nors tworzy bogate, przemyślne historie, w których przewijają się tematy własnej przeszłości, skomplikowanej i nie zawsze chwalebnej historii Danii, kobiecości oraz środowiska. Surowy, niemal dziewiczy krajobraz zachodniego wybrzeża staje się w ujęciu autorki elementem jednoczącym, wspólną osią wszystkich esejów, wokół której pisarka buduje opowieść o szukaniu własnej tożsamości.
Tworząc strukturę narracyjną, Nors nie boi się iść za wieloma wątkami naraz ani przeskakiwać pomiędzy głównymi tematami tworząc liczne dygresje. Jej pisarstwo jest jednak niezwykle precyzyjne i doskonale skomponowane. Meandryczny styl opowiadania nie jest przypadkiem i pisarka zawsze powraca w końcu do punktu wyjścia, zgrabnie łącząc wszelkie płaszczyzny. Nawet z pozoru nieistotne detale bądź zdarzenia pojawiające się w tych historiach, okazują się mieć znaczenie – nic w tej książce nie pojawia się przypadkowo i bez powodu.
Książka daje wyjątkowy wgląd w przestrzeń Jutlandii, pokazując odległy region Danii w zupełnie nowym świetle. Nie ma tu słynnego, wyeksploatowanego już do cna hygge, nie ma dróg rowerowych i miejsc figurujących w zestawieniach najlepszych punktów do życia. Zamiast tego dostajemy obraz świata rzadko odwiedzanego przez gości, podlegającego siłom natury, odrębnego. Jest tu mnóstwo samotności, niepewności, ale też zadziwiającego, głębokiego poczucia przynależności do świata. Poczucia płynącego z kojącej świadomości życia w zgodzie z najbardziej pierwotnymi cyklami natury.
