Okulary do bliży
Nie ma wymówki na gnuśność i biadolenia – świat jest na wyciągnięcie ręki. Na początek można zadowolić się bliskim
Proponowane
Pierwszy w Polsce magazyn postpodróżniczy
Pierwszy w Polsce magazyn postpodróżniczy
Jak pisać o podróżowaniu, nie pisząc o podróżach
Zapomniany Madagaskar. Tam, gdzie życie zależy od lasu i morza
Najpierw jest kurz. Potem upał, kolczasty las i droga, która nagle się kończy. Na południowym zachodzie Madagaskaru spotykam ludzi, których życie wciąż wyznaczają rytmy starsze niż współczesne państwo
Jesień nadciągająca nad szkier na fińskim archipelagu
Opuściła nogi na podłogę i odczekała chwilę, potem po omacku zrobiła cztery kroki do drzwi i otworzyła. Noc była czarna, już nie tak ciepła, ale przyjemnie rześka. Powoli zeszła po schodkach i puściła poręcz. To nie było takie trudne, jak myślała
Jak poradzić sobie z nadmierną turystyką
Barcelończycy znaleźli sposób na tłumy turystów
(Nie)przekładalność. Im dłużej podróżuję, tym mniej wierzę w opowieści o „poznawaniu kultur”
Każda opowieść o podróży jest przekładem. Nie tylko z jednego języka na drugi, ale z jednego świata na inny
Znowu będziemy jak dzieci na wakacjach
Po internecie i smartfonie, to AI będzie kolejną technologią, która za naszego życia zmieni sposób, w jaki poznajemy świat
Dwie artystki połączone bezgraniczną samotnością
Co łączy Camille Claudel i Sylvię Plath?
Życie kogoś, kim byłem
Patrzę na fotografie sprzed lat i coraz trudniej mi uwierzyć, że człowiek ze zdjęć to ja. Pamiętam jego życie i podróże, ale mam wrażenie, jakbym obserwował kogoś obcego. Być może właśnie tak działa czas: nie zabiera nam przeszłości, lecz powoli odbiera do niej dostęp
„Księga lata” – recenzja
Tove Jansson napisała w formie urzekających naturalnością letnich opowiadań traktat filozoficzny o życiu, śmierci i przemijaniu
„Książę Lampedusy”, recenzja
Wzorowana na klasycznych powieściach, fabularyzowana biografia autora Geparda jest opowieścią o świecie, który przeminął
„Małe preludia” – recenzja
Mała wielka książka Lapidarność książki Heleny Garner jest równie zdumiewająca, co budząca podziw. Australijska pisarka w napisanej w 1984 roku powieści osiąga szczyt minimalizmu, jakimś niesamowitym instynktem pisarskim wyczuwając, jak daleko można posunąć się w okrajaniu tekstu, by pozostał on czytelny, ale zyskał wyjątkową siłę. Każde zdanie jest tu ustawione idealnie, sprawiając
„Mieć i nie mieć” – recenzja
Pomimo pewnych niedociągnięć, wynikających głównie z pośpiechu w jakim pisał tę książkę, to świetna powieść